مرحوم خوئى شارح نهج‌البلاغه مصون بودن دين از شكوك و شبهات را عنوان كرده است و مىتوان گسترده‌تر از آن بيان كرد و مطلق چيزهائى را گفت كه موجب خلل و نقص و يا نابودى دين مىشود ، متقين دين خود را در حفاظت دارند ، چنان كه اهل دنيا اشياء گرانبهاى خود را در گاوصندوقها حفاظت مىكنند . گاهى انسان تعجب مىكند از بعضى كه دين و عقيده خود را به نازلترين قيمت مىفروشند در حالى كه اگر ما به اين قيمت نفروشيم ممكن است به قيمت گران بفروشيم ! چه افرادى بودند كه براى يك كيسه برنج دين و شرف فروختند و جاى تعجب نيست چه تضمينى هست كه ما اگر در شرائط آنها باشيم چنين نكنيم ! بسيارى از افرادى كه در كربلا حاضر شدند و در لشكر عمرسعد قرار گرفتند ، و با حسين بن على ( عليه السلام ) و امام وقت خود جنگيدند ، به خاطر گرفتن پول ناچيز به اين كار اقدام كردند ، آنها دين خود را فروختند ، اينها افرادى بودند كه اگر گوهر ايمان و دين داشتند ، در حرز و حفاظ قرار نداده بودند ، بلكه در برابر طوفان شهوات قرار دادند و اين طوفان برحسب سنگينى و سبكى دين آنها ، دين يكى را زودتر و دين ديگرى را كمى ديرتر برد . در انقلاب اسلامى كه به رهبرى امام فقيد ، خمينى كبير به وقوع پيوست چه بسيار افراد به ظاهر متدّينى را ديديم كه براى مالى اندك دين خود را فروختند و مردم را با بمب گذاريها به خاك و خون كشيدند ، حتى ميعادگاه نماز جمعه‌ها را با خون مردم و ائمه جمعه رنگين كردند ! ولى اين تاريخ است كه تكرار مىشود و حوادث صحراى كربلا مكرّر به نمايش مىگذارد ، ولى با بازيگرانى ديگر و اين ما هستيم كه بايد از تاريخ عبرت بگيريم . اى كاش دين خود را مىفروختند و دنياى خود را آباد مىكردند ، بعضى دين مىفروشند و ديناى ديگران را آباد مىكنند و اين نهايت بدبختى است !